Over aandacht, eindigheid en een oude belofte

De roep

De realisatie dat mijn tijd mogelijk onverwachts tot een einde kon komen, heeft mij doen beseffen dat mijn aandacht voor dit leven, in deze vorm, nog niet volbracht was.

Niet omdat er iets ontbrak, maar omdat ik mij bewust werd van iets anders: dat ik in het verleden niet iedere uitgegeven seconde met volle aandacht had bewoond.

Die ontdekking ging niet gepaard met spijt, maar met helderheid. Met het besef dat aandacht geen vanzelfsprekend bezit is, maar een keuze die telkens opnieuw gemaakt wordt.

Uit die helderheid is een roep ontstaan. Niet luid, maar onmiskenbaar. De roep om zelf verantwoordelijkheid te nemen voor hoe en waaraan ik mijn aandacht, vanaf dat moment, zou richten.

Wat verloren gaat

Wat mij daarin raakte, was niet de eindigheid zelf, maar het inzicht dat iedere seconde waarin aandacht ontbreekt, onherroepelijk verloren gaat. Niet aan de tijd, maar aan het leven.

Juist dat besef maakte aandacht geen abstract ideaal meer, maar een concrete daad. Iets wat alleen hier en nu kan worden uitgeoefend, en nergens anders.

Herkenning

In die stilte van helderheid gebeurde nog iets anders. Niet als gedachte, maar als herkenning. Alsof het besef dat er iets onvoltooid was, een oudere laag in mij wakker maakte.

Ik werd mij ervan bewust dat deze roep niet nieuw was. Dat zij niet ontstond uit angst voor eindigheid, maar uit een belofte die al veel eerder was gedaan. Een belofte die ik als kind aan mijzelf had toevertrouwd, en die nooit was ingetrokken, alleen op de achtergrond was geraakt.

Wat zich toen aandiende, voelde niet als herinneren, maar als teruggeroepen worden. Alsof iets in mij al die tijd had gewacht op het moment waarop ik weer beschikbaar zou zijn om te luisteren.

De belofte

In die herkenning werd mij iets duidelijk dat zich niet liet terugbrengen tot woorden of beelden. Het ging niet om een concrete afspraak, geen voornemen, geen plan. Het was eerder een innerlijke houding die ooit vanzelfsprekend was geweest, en die ik later was kwijtgeraakt zonder het te merken.

Als kind voelde ik intuïtief dat mijn leven niet bedoeld was om achteloos voorbij te laten gaan. Dat aandacht geen middel was om iets te bereiken, maar een manier van zijn. Die wetenschap was niet geleerd of aangeleerd, maar aanwezig. Alsof zij mij was meegegeven zonder uitleg.

Beschikbaarheid

Wat ik als volwassene begon te begrijpen, was dat die belofte nooit verdwenen was. Zij had zich niet verzet tegen de jaren waarin ik haar niet naleefde. Zij had zich niet opgeëist en niet aangedrongen. Zij had eenvoudig gewacht. Niet uit geduld, maar uit vertrouwen.

Het besef dat mijn tijd eindig kon zijn, bracht mij niet terug naar die belofte door angst, maar door beschikbaarheid. Pas toen ik ophield met vooruitkijken, met plannen en met verklaren, werd hoorbaar wat altijd al aanwezig was geweest.

Niet als opdracht, maar als herinnering aan wie ik was, voordat ik leerde mijzelf te verlaten..

Wat daarna begon, was geen zoektocht naar antwoorden, maar een aandachtig luisteren naar wat zich aandient wanneer je die oude belofte niet langer negeert, maar haar ruimte geeft om zich opnieuw te tonen.